Lirian leest Het plezier en nut van lezen
Waarom zou je lezen
· Lezen brengt je naar plekken waar je anders niet zo snel komt.
· Lezen is leuk en tegelijkertijd bewezen goed voor je hersenen.
· Lezen is ontspannend, zelfs als het stevige kost is.
· Lezen is een fijne afleiding in tijden van drukte of stress.
. Lezen brengt je in een andere wereld. En...
· Lezen kun je overal doen.
VERLEDEN HEB JE. TOEKOMST MOET JE MAKEN. M. Andries
Als schrijver in wording dompel ik mij dagelijks onder in verhalen die inspireren, ontroeren of nieuwe inzichten bieden. Hieronder vind je een kleine selectie boekenvlogs uit verschillende categorieën. Van een heerlijk kinderboek tot een meeslepend prozawerk uit de middeleeuwen.
'Een van mijn lievelingskinderboeken is: Koekjes, van Ted van Lieshout & Sieb Posthuma. Lezen en voorlezen is leuk voor iedereen. Oordeel zelf maar, hier lees ik het je voor.' :)
Mijn favoriete kinderboek om voor te lezen
'Boeken over verre avonturen en wandel- of fietsavonturen is een genre waar ik graag in weg mag duiken. Wellicht omdat ik zelf niet zo reislustig ben aangelegd, is lezen bij uitstek een van de manieren om meer over mensen en de wereld te weten te komen.'
Recensie over reisboeken
'Het Boek van de Stad der Vrouwen is een allegorisch werk van de Franse dichteres Christine de Pisan (Pizan) 1365 - ca.1430, waarin zij stelling neemt tegen de in haar tijd heersende negatieve opvattingen over de vrouw. Een helder en educatief werk dat je blik op vrouwen in de tijd van de middeleeuwen verrijkt. Een aanrader voor iedereen die graag leest over geschiedenis.'
Boekenvlog over een literair prozawerk uit 1405
LirianLeest boekrecensies. Lees mee in oude & nieuwe verhalen
Weg van de wereld
[Eerder gepubliceerd op LirianLeest Wixsite, 14 juni 2021]
'...Vertrokken uit Heereveen
Overnacht in Loenen
Van Arnhem naar Oberhausen, Duitsland (langs de Rijn, later volgen de Main en Donau)
Xanten
Ruhrgebied
Keulen
Bonn - kilometerstand 390 km
Koblenz
Wiesbaden
Frankfurt am Mein...'
Zo begon ik aan een lijstje met alle plaatsen die Marica van der Meer aandeed tijdens haar fietsavontuur van 28.000 kilometer, van Nederland naar Australië. Maar als ik hier mee doorgegaan was, was dat voldoende om er apart een boek mee te vullen. Gelukkig zag ik al snel dat er een plaats- en kilometer lijst achter in het boek opgenomen was ;)
In Weg van de wereld neemt Marica van der Meer jou als lezer achterop haar fiets mee, van Nederland naar Australië. Eindbestemming is het verjaardagsfeestje van haar vriendin Maria in Adelaide en onderweg fietsen verschillende vrienden een stuk met haar mee. Vooral in een land als Iran lijkt het verstandig een man aan je zijde te hebben maar de gastvrije Iraniërs laten veel vooroordelen als sneeuw voor de zon smelten: 'Overal langs de kant van de weg zijn er mensen die naar ons zwaaien of staan te juichen als wij langs rijden.'
In hoofdstuk 16 ‘Het overbevolkte Java, reist Marica door naar het zuidelijk halfrond, te weten, Jakarta, om op Java te gaan fietsen (bladzijde 261). Dit hoofdstuk was met name extra interessant voor mij omdat mijn vader daar in zijn jonge jaren verplicht werd naartoe te gaan. (Geen idee hadden de jongens en mannen in die tijd wat ze daar te wachten stond. En ook niet hoe het hun levens voor altijd zo veranderen). Ze bezoekt daar de wijk Kota, de plek waar het Nederlandse Batavia ooit gesticht werd door de VOC. Het gebouw is inmiddels danig in verval geraakt en van de glorie van weleer is letterlijk en figuurlijk weinig overgebleven. Wat wel is gebleven is het grote aantal Nederlandse woorden dat je overal op straatbordjes en menukaarten kan lezen (bladzijde 264). En het Java van nu is een chaotische wereldstad. Ik zou best graag willen weten hoe mijn vader dit hoofdstuk gelezen zou hebben. Want behalve de gebeurtenissen waar hij later niet over kon praten waren er vast ook herinneringen teruggekomen aan zijn eerste indrukken in Indonesië, de mensen, de sfeer, de natuur en het klimaat. En hoewel het niet helemaal te vergelijken is zing ik even met Boudewijn de Groot; ‘Nederlands-Indië, m'n moeder, ik mis ze soms. Maar ik weet er weinig van.’
Interessant in het kader van mijn studie English culture and literature vond ik dit: ‘In de jaren zestig was het mogelijk om voor tien Britse ponden de boot te nemen van Engeland naar Australië. De Australiërs noemden deze mensen een ‘Ten Pound POM’. De afkorting staat voor ‘Prisoner of her Majesty’. De eerste Britten die naar Australië kwamen waar gevangenen en die hadden allemaal een uniform aan waar de letter POM app stonden. De mensen die voor tien pond naar Australië kwamen waren natuurlijk geen gevangenen, maar de naam bleef. Eigenlijk wordt iedere Brit in Australië een POM genoemd.’
Het boek eindigt vrolijk maar ook een tikkeltje surreëel. Nadat bijna iedereen de afgelopen tien maanden amper gereisd heeft (geschreven tijdens de coronaperiode), is het nu nog ondenkbaar dat je zomaar een feestje met een groep andere mensen binnenfietst :))
"Lezen en schrijven zijn onlosmakend met elkaar verbonden. Boeken zijn voor mij niet alleen een bron van ontspanning, maar tegelijk de brandstof voor mijn eigen schrijven. Lees mee met Lirian Leest en ontdek samen met mij de kracht van boeken en verhalen die iets in je losmaken."
An van Lirian
Maak jouw eigen website met JouwWeb